De ActionTypes-benadering maakt gebruik van inzicht in de handelingsvoorkeuren en diepe motivationele drijfveren van een persoon op basis van motorische voorkeuren. Er bestaan echter nog andere belangrijke factoren die hierop een significante impact kan hebben: niet-geïntegreerde reflexen en onverwerkte trauma’s. Nathalie Jendly uit Zwitserland verdiept zich al ruim 25 jaar in de impact van niet-geïntegreerde reflexen en onverwerkte trauma’s op het dagelijks functioneren van de mens. Daarnaast is zij ActionTypes-practitioner en weet zij als geen ander de link te maken tussen reflexen, trauma’s, gedrag en motoriek. Voldoende redenen dus om in gesprek te gaan met Nathalie.

Dankjewel voor je tijd Nathalie. Wat zijn niet-geïntegreerde reflexen?

Reflexen zijn automatische bewegingspatronen die actief zijn bij baby’s en cruciaal zijn om de ontwikkeling op gang te brengen. Wanneer deze geïntegreerd of onderdrukt zijn, verdwijnen deze snel. Echter wanneer dit niet het geval is dan kunnen deze een significante impact hebben op gedrag en motoriek.

Waarom en wanneer ben je in het onderwerp niet-geïntegreerde reflexen gaan verdiepen?

Ik ben mezelf hierin zo’n 30 jaar geleden enigszins gaan verdiepen vanwege familieomstandigheden. Om specifieker te zijn: voor mijn zoon. Na een langdurige ziekte als baby kreeg hij veel gezondheidsproblemen, zowel fysiek als mentaal. Hij was ook gedeeltelijk verlamd. Het motorisch systeem ontwikkelde zich niet goed. Iemand vertelde me dat we aan de slag moesten met het op gang brengen van zijn reflexen. Daar zijn we dus mee aan de slag gegaan met hem. Daarna volgde de geboorte van mijn dochter. Een zeer snelle bevalling. Ik kreeg weeën, ging naar het ziekenhuis en een uur later was ze daar al. Jaren later op school kreeg ik te horen dat zij een hyperactief kind was, waarschijnlijk ADHD. Door mijn ervaringen met mijn zoon was ik me zeer bewust van het effect van niet-geïntegreerde reflexen en dat deze ook zouden kunnen leiden tot hyperactiviteit. In dit geval dus als het gevolg van haar snelle geboorte. Toen ben ik me echt flink gaan verdiepen in dit onderwerp door middel van cursussen.

Waar heb je deze cursussen gevolgd?

Ik heb bij diverse docenten cursussen gevolgd, onder andere de cursussen van dokter Harold Blomberg. Hij ontwikkelde een methode om neurologische ontwikkeling, motoriek en emotionele regulatie te ondersteunen via ritmische bewegingen die lijken op die van baby’s. Ritmische bewegingen zoals die van zuigelingen stimuleren de rijping van het brein en activeren neurale netwerken die essentieel zijn voor motoriek, spraak, emotie en visuele verwerking. Tijdens één van deze cursussen kwam ik Alex Rymann tegen, die zich verdiept had in ActionTypes. Toen kwam ik erachter dat sommige eigenschappen van mijn kinderen ook gewoon het gevolg waren van hun profiel.

Zou je daar een voorbeeld van kunnen geven?

Mijn dochter heeft een G3-ESFJ (de verzorger) profiel met de drijfveren anchoring intrinsiek en relatie extrinsiek. Dat is een profiel dat veel behoefte heeft aan persoonlijk contact, waarbij dit nog eens versterkt wordt door de drijfveren. Ze had op school veel behoefte aan persoonlijk contact met haar docent, maar deze stelde zich afstandelijk op ten opzichte van haar. Dat doet wat met een kind en dat staat los van eventuele niet-geïntegreerde reflexen, trauma’s of diagnoses zoals ADHD. Dat heeft te maken met persoonlijke kracht en behoeften. Daar zit het talent van het kind en dat moeten we benutten. En daarop inspelen zorgde er bij haar ervoor dat de hyperactiviteit al een stuk minder werd.

Je hebt een eigen coachpraktijk in Zwitserland. Hoe gebruik je deze kennis bij je cliënten?

Het is goed te benadrukken dat ik een coach ben en geen therapeut. Als coach ben ik in staat om deze te herkennen en te zien wat de invloed is op de cognitie, emotie en gedrag van de cliënt. Vanuit de ActionTypes-benadering herken ik de talenten van de cliënt en kan ik achterhalen op welke positie binnen de lemiscaat hij of zij zich op dat moment bevindt. Op basis daarvan kan ik bepalen wat ik als coach aan deze persoon kan bieden.

Zou je wat kunnen vertellen over de interactie van niet-geïntegreerde reflexen en onverwerkt trauma op het ActionTypes-profiel?

Een groot deel van de niet-geïntegreerde reflexen en praktisch alle onverwerkte trauma’s zorgen dat de persoon zich bijna continu in een toestand van alertheid bevindt. De zintuigen staat gespannen, op zoek naar gevaar om zich heen. Zo’n persoon zou dan relatief opgestrekt kunnen staan, alsof deze een motorische voorkeur heeft voor fijne motoriek, ofwel de Thinking-modus. Toch zien we tijdens het profileren van deze persoon dat het voorkeursprofiel een Feeling voorkeur bevat. We kunnen dan op zoek gaan naar de reden dat deze persoon dit gedrag vertoont.

Daarbij is het ook goed om te weten dat niet-geïntegreerde reflexen en onverwerkt trauma ervoor kunnen zorgen dat een persoon relatief snel naar andere posities in de lemiscaat geduwd wordt. Je wordt dan continu getriggerd en ervaart veel emoties. En alertheid is sowieso een teken dat je niet meer in de grote lus zit. Je ziet dan bij een persoon dat de fysieke houding dan ook vaak verandert gedurende de dag en dat deze vaak last heeft van stijve en stramme spieren in nek, schouders en rug. Je bevindt je dan vooral in het sympathisch deel van het zenuwstelsel. Dus de bloeddruk en suikerspiegel gaan omhoog. Hormonaal gebeurt er van alles. We gaan dan vooral adrenaline en cortisol produceren. En dat is goed, maar wel voor even.

Hoe spoor je deze niet-geïntegreerde reflexen en onverwerkte trauma’s op?

Als eerste door goed te kijken. Bijvoorbeeld: Hoe houdt iemand zijn pen vast? Losjes of gespannen knijpend? Is er veel beweging bij de mond? Loopt iemand extreem op zijn tenen? Dat laatste hoeft niet altijd het gevolg te zijn van een Walking from the top voorkeur.

Hoe lossen we dit dan op?

Door fysiek te bewegen. Gestuurd vanuit het profiel, de drijfveren en de reflexen die nog geïntegreerd moeten worden. Soms kan je daar vrij snel resultaat mee boeken en zie je dat de reflex meteen geïntegreerd is of de ervaring van het trauma verzacht is. Nogmaals: ik ben een coach en geen therapeut, dus soms verwijs ik mijn cliënten door naar specialisten.

Hartelijk dank voor het delen van je kennis en ervaringen. Het was erg interessant en we kijken ernaar uit om meer over dit onderwerp te weten te komen!

Wil je ook meer te weten komen over de impact van niet-geïntegreerde reflexen en onverwerkte trauma’s op de motoriek en het gedrag van sporters, werknemers of wellicht jezelf? Op vrijdag 30 januari en zaterdag 31 januari geeft Nathalie een cursus over dit onderwerp in Erp. Check deze link voor meer informatie of neem contact met ons op via info@actiontype.nl.